Article

Συνέντευξη Νίκου Αβαγιανού (Ύποπτη για τον φόνο μου) |Κάβα Τέχνης

112 views
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ

Ο Νίκος Αβαγιανός που πρωταγωνιστεί φέτος στη παράσταση  “Ύποπτη για τον φόνο μου” σε σκηνοθεσία Βαλεντίνου Τσίλογλου μιλάει αποκλειστικά στο kava-texnis για την επιστροφή του στο θέατρο μετά από 44 χρόνια, την παράσταση, τις μουσικές αλλά και τις θεατρικές του συνεργασίες.

 

  Ύποπτη για τον φόνο μου ” αστυνομικό – θρίλερ στο θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής. Πες μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Πρόκειται για μια εξαιρετική παράσταση με ωραίους φωτισμούς υπέροχο σκηνικό, όμορφα επιλεγμένη μουσική, ταλαντούχους νέους αλλά και παλαιότερους ηθοποιούς και μιλάμε για ένα έργο που τα έχει όλα. Μυστήριο, σασπένς, συνεχείς ανατροπές, ίντριγκες, δολοφονίες και κυρίως έρωτα γιατί όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα είτε αυτός είναι αληθινός, είτε συμφεροντολογικός, είτε διαστροφικός και φυσικά μέχρι και την τελευταία σκηνή του έργου όλοι είμαστε ύποπτοι. Εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 50 και πιστέψτε με έχει πολύ, μα πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Ενσαρκώνεις τον δαιμόνιο δημοσιογράφο και συγγραφέα Τόμας Νήλ. Μίλησε μας για τον χαρακτήρα, που υποδίεσαι.

Ο Τόμας Νηλ είναι ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος και συγγραφέας, μπον βιβέρ, εγωπαθής, είρων, εριστικός με τους πάντες, είναι μέντορας της Άννας Γουόρεν  και ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ακούει μόνο “ναι” στη ζωή του και να αποκτά οτι θέλει με οποιοδήποτε κόστος και τρόπο.

 

Μετά από σαράντα και χρόνια επιστρέφεις στο θεατρικό σανίδι. Τι συναισθήματα σου δημιουργεί αυτή η επιστροφή;

Για να είμαι ακριβής είναι ακριβώς 44 χρόνια. Τι να πω τώρα για τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν… Συγκίνηση και φυσικά αυτή η ικανοποίηση ότι επιστρέφω σ’ αυτό για το οποίο έδωσα τις μάχες μου με το σπίτι μου. Στο θεατρικό σανίδι και μάλιστα με μια τέτοια συμμετοχή και σε μια τόσο αξιόλογη παράσταση. Άλλωστε και στην πορεία μου στο τραγούδι δεν ένιωσα ποτέ τραγουδιστής, τραγουδιστής, αλλά ένας ηθοποιός που τραγουδάει και ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο τα τραγούδια που επιλέγει να πει. Εγώ είχα πάντα κατά νου ότι ένα καλό τραγούδι που έχει κάτι να πει, που αφηγείται μια ιστορία δηλαδή, είναι σαν ένα θεατρικό μονόπρακτο. Έτσι ερμηνεύοντας το διάβαζα τον στίχο του, την ιστορία του πράγμα που οι περισσότεροι από τους νέους τραγουδιστές δεν το κάνουν….. Επομένως το μόνο που μπορώ να σας πω με μια λέξη είναι, ΧΑΡΑ!

Τι σε ώθησε να πεις το πολυπόθητο “ΝΑΙ” στο σκηνοθέτη και συγγραφέα Βαλεντίνο Τσίλογλου;

Αρχικά η πρόταση του Βαλεντίνου Τσίλογλου με εξέπληξε ειλικρινά, κυρίως γιατί δεν γνωριζόμασταν τότε τόσο καλά. Είχα δει το “ΔΕΙΠΝΟ ΒΑΣΙΛΙΣΣΩΝ” τη περσινή σεζόν και είχα τρελαθεί στην κυριολεξία με το ταλέντο του. Του τηλεφώνησα κάποια στιγμή και συναντηθήκαμε για να του προτείνω να μου γράψει τα κείμενα σε μια μουσική βιογραφική παράσταση που ήθελα να κανω με τον επίσης πολυτάλαντο Δημήτρη Παπάζογλου. Μου είπε κατ’ ευθείαν, καλά άστο αυτό θα το δούμε αλλά εγώ σε θέλω για κάτι άλλο και μου ανακοίνωσε ότι θα ήθελε να συνεργαστούμε στο συγκεκριμένο έργο γιατί του άρεσε πολύ η φωνή μου στην ομιλία μου. Αρχικά νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα αλλά όταν αργότερα μου ξανατηλεφώνησε να περάσω από το σπίτι του να πάρω το κείμενο, τότε συνειδητοποίησα ότι μιλούσε σοβαρά. Το σκέφτηκα πολύ, πάρα πολύ και δεν σας κρύβω πως είχα κάποιους ενδοιασμούς σκεπτόμενος ότι μπορεί και να μην τα καταφέρω μετά από τόσα χρόνια αποχής και ότι ίσως να εξέθετα το σύνολο της παράστασης και οχι μόνο εμένα τον ίδιο. Ο Βαλεντίνος όμως επέμενε και αν κρίνω από τις πρόβες μας αποδεικνύεται πως τελικά είχε δίκιο. Ξέρετε μέσα από τη μελέτη και τις πρόβες συνειδητοποίησα τελικά πως κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κάτι σαν το ποδήλατο δηλαδή…… Βέβαια ο τελικός κριτής είναι πάντα ο θεατής και για μένα αυτή μου η απόφαση είναι ένα πολύ σημαντικό στοίχημα κυρίως με τον εαυτό μου. Τέλος είμαι απέραντα ευγνώμων σ’ αυτόν τον νέο άνθρωπο που μ’ εμπιστεύτηκε για ένα τόσο δύσκολο και μεγάλο ρόλο.

Ποιά συνεργασία μουσική και ποιά θεατρική δεν θα ξεχάσεις
ποτέ;


Θεατρικά δεν χρειάζομαι πολλή σκέψη. Ήταν αυτή με την Έλλη Λαμπέτη και τον Ντίνο Ηλιόπουλο στη “Γλυκιά Ίρμα” και έναν χρόνο αργότερα πάλι με την Έλλη Λαμπέτη (που με ζήτησε μόνη της) και τον Παπαμιχαήλ στον “Βυσσινόκηπο”. Ξέρετε, θα δανειστώ κάτι που έλεγε ο Γιώργος Μαρίνος κάποτε, « με την Έλλη Λαμπέτη δεν χρειάζεται να έχεις ταλέντο εσύ έχει αυτή για όλους. Λίγη ευαισθησία αν έχεις σαν την κοιτάς στα μάτια αρκεί».
Τώρα για τις μουσικές συνεργασίες μου ειλικρινά μου βάζετε δύσκολα γιατί ποιον ή ποια από όλους αυτόύς τους μεγάλους που στάθηκα δίπλα τους μπορώ να βάλω στην άκρη;
Τον Τσιτσάνη, τον Ζαμπέτα, τον Διονυσίου, την Χριστιάνα, την Βάνου, την Σακελαρίου, τον Μητροπάνο, τον Κόκοτα, την Πίτσα Παπαδοπούλου, τη Δούκισσα, τον Βοσκόπουλο, την Μαίρη Λίντα, τον Πουλόπουλο τον Πλέσα και τόσους ακόμα, ποιον να αφήσεις απ’ έξω αφού απ’ όλους κάτι πήρα. Ωστόσο θα σταθώ σε δυο συνεργασίες μου, γιατί ήταν πόθος μου να δουλέψω μαζί τους, αλλά και γιατί ήταν δυο τεράστιοι ερμηνευτές που λάτρευα και λατρεύω ακόμα και τώρα. Αυτές με τον μέγιστο Γρηγόρη Μπιθικώτση και την ανεπανάληπτη Βίκυ Μοσχολιού. Ήμουν πολύ , μα πάρα πολύ τυχερός στη ζωή μου.


Τελικά ποιός είναι ο δολοφόνος στο έργο, θα μας πεις;

Α, όλα κι όλα. Αν εγώ αποκαλύψω το φινάλε του έργου γιατί μόνο τότε αποκαλύπτεται ο δολοφόνος, τότε δεν θα έχουν κανέναν λόγο οι θεατές να έρθουν να το δουν. Λίγες παραστάσεις έμειναν ακόμα, σπεύσατε!

 

Ads

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *